Over mij

liesbeth

 

Ik schrijf sinds 1996 gedichten. Mijn eigen bundel Onbestendig Territorium verscheen in 2005 bij Uitgeverij Monnier. Vanaf 2000 maak ik deel uit van de dichtgroep WP99. Zij zijn mijn dichtmaatjes en samen hebben we drie bundels uitgegeven: Kunst op sokkels (2003), Suikerpoëzie (2005) en Liefde en Koude Min (2009). De eerste bundel bevat gedichten over beelden in de stad, de tweede gedichten over suiker en de derde over liefde. Ik woon vlak bij de Wolkenfabriek (de voormalige Suikerunie) en ik wordt nog steeds weemoedig als ik naar de plek van dat gesloopte gebouw kijk...

Toen ik begon met schrijven, schreef ik veel over de rivier waarlangs ik ben opgegroeid. De rivier die er altijd is en de steenuilen die in de nacht roepen. Nog steeds schrijf ik veel over niet-mens. Ik deel mijn aarde graag met vleermuizen, kleine kriebelbeestjes, schijtlijsters en apenkoppen. In de loop der jaren zijn er onderwerpen bijgekomen.

Ik heb veel gedoken. De onderwaterwereld is fascinerend. De grote bewegingen in de tijd blijven me boeien. Ooit was ik Veiligheidskundige en Auditor. Een paar jaar heb ik metaal geconserveerd voor de stad Groningen. Al enige jaren studeer ik filosofie. Het afgelopen jaar heb ik een cursus bij de stichting Filosofie Oost-West gevolgd over de drie grote stromingen in de filosofie: de Chinese, de Indiase en de Grieks / Islamitisch / Joods / Westerse filosofie. Dat heeft mijn ideeënwereld erg verrijkt. Zo blijken alle filosofiestromingen hun eigen modernisering doorgemaakt te hebben. Dat de Indiase filosofie in de basis uitgaat van vergelijkbare vragen als onze Westerse filosofie had ik niet gedacht. De Griekse, Islamitische, Joodse en Westerse filosofie hebben dusdanig veel uitwisseling gehad dat je hierbij over één grote stroming kunt spreken. Filosofie is niet alleen rijk aan ideeën, maar ook aan mooie woorden zoals het woord geworpenheden. Sinds ik metaal conserveer leeft de bodem niet alleen vanwege beestjes, maar ook nog vanwege alle achtergelaten metalen van al die mensen voor en onder ons.

 

 

© Liesbeth Cavé 2009