Liesbeth Cave - rondom poezie

blauwvrouw Ton Ribbels, mijn creatiemaatje is niet meer. Begin dit jaar is hij met onbekende bestemming vertrokken en op 25 februari (2011) hebben we met een borrel en een film met veel treintjes afscheid van hem genomen. Ton en ik zijn alle twee echte bèta’s van oorsprong. Hij was verzekeringswiskundige en ik werktuigbouwer, maar we wisten één ding zeker en dat bond ons. Er is tussen het zand van de wereld een andere: groter, fantasierijker en mooier en met het openen van een deurtje in het hoofd was je er al. Ik heb me dan ook altijd verbonden gevoeld met de Ieren. Hun godenwereld lag niet boven of onder ons, maar tussen ons in. Je komt er heel gemakkelijk. Ton was een creatieve geest. Ik mis hem. Hij heeft jarenlang bijzondere foto’s gemaakt en vanuit die foto’s ontstonden dan weer andere projecten: video’s, kijkdozen. Zijn foto’s, vaak foto’s van vrouwen, zijn erg verhalend. Bijzonder vond ik bijvoorbeeld de foto van drie vrouwen onder blauw plastic. Ze leken op rupsen in een cocon of aangespoelde diepzeewezens. Zo was er ook bijvoorbeeld de foto van de vrouw die in een atoomwolk veranderd leek te zijn. Honderden, duizenden foto’s waren er.

VERPOPT

Er is een tijd waarin de aarde
de wind draait en de wind de diepe zee
tot ze bij equator en een ver strand
tot ze tot stilte komen
zich bedenken en keren naar de polen
en de diepe zee

Maar zo niet deze stille blauwe
deze vrouwen die niet waken, die niet slapen
de maan niet volgen met hun bloed
die van nooit en geen beweging zijn
Dood tij zijn zij verpopt voor later dagen

LC oktober 2004

TON EN ZICHZELF

ton Zoals ik zie dat
het gezicht van de man die in de spiegel kijkt
zichzelf niet is
maar de man is zoals als iemand kijkt
dat hij kijkt
naar zijn ogen, de kleine ongeregeldheden
tekenen de dagen
al lijnen op naaldhakkansen

zie ik dat
de primaat uit zijn bovenkamer stapt
de rommel opruimt
het licht aandoet in de grot van Plato
hij begrijpt, zegt hij
dat het daar moet zijn en mooi
voor altijd
buiten straalt over dingen de zon
over het zijnde
zoals dat geweest zou moeten zijn
de vorm beter dan de man

en dat zij beiden denken
dat zij denken dat er nog naaldhakkansen
de dagen van het warme zweet

LC februari 2008

Ton was daarnaast een geweldige treintjesfreak. Door zijn huis liepen meters rails en op zijn computer staan allerlei berekeningsprogramma’s voor rails. Wat ons bond naast een liefde voor bijzondere situaties en projecten is liefde voor taal. Toen ik het met hem eens had over gedichten en of het mogelijk zou zijn om een computer gedichten te laten schrijven, schreef Ton een programma dat uit zinnen uit gedichten willekeurig nieuwe gedichten genereerde: een poëziegenerator. Regien Bosman heeft ervoor gezorgd dat onze projecten ook uitgevoerd werden in de tijd dat we met z’n drieën Stichting de Muze vormden. Op Youtube zijn nog steeds enkele video’s van Ton Ribbels te zien.

Rondom poëzie